رابطة شایستگی با سبکِ رهبریِ تحول­آفرین مدیران در سازمان­های پژوهشی

 جواد پورکریمی(استادیار دانشگاه تهران)

چکیده:

تحقیق حاضر با هدف بررسی رابطه شایستگی با سبک رهبری(با تاکید بر سبک تحول آفرین) مدیران به انجام رسیده است. هدف اساسی این مطالعه شناخت رابطه شایستگی با سبک رهبری تحول آفرین می باشد. برای این منظور در مرحله اول با مصاحبه عمیق با 16 نفر از مدیران و افرادبا تجربه سازمان به احصاء مولفه­های تشکیل­دهندة شایستگی مدیران پرداخته شد. در مرحله بعد تعداد 231 نفر از مدیران سازمان مورد مطالعه(جهاد دانشگاهی) انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند.این نمونه به صورت تصادفی از واحد­های مختلف جهاد دانشگاهی به طور تصادفی انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها در مرحله اول از مصاحبه و در محله دوم برای سنجش شایستگی از پرسشنامه محقق ساخته بر اساس نتایج مصاحبه ها و در مورد سبک رهبری از پرسشنامه سبک رهبری چند عاملی(MLQ) استفاده گردید. پرسشنامة مورد استفاده جهت تعیین سبک رهبری، از ابزارهای بسیار معتبر سنجش سبک رهبری است و در تحقیق حاضر دارای سبک رهبری تحول آفرین از قابلیت اطمینان بسیار بالایی برخوردار می­باشد(81/0= α) در مورد شایستگی نیز قابلیت اطمینان بدست آمده به طور میانگین برای سه بعد شایستگی91/0 می­باشد. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از روش آماری مدل معادلات ساختاری(SEM) و نرم افزار لیزرل استفاده شد. نتایج نشان داد که اولاً برای سنجش شایستگی باید به سه مؤلفه: شایستگیِ ارزشی، شایستگیِ حرفه­ای و شایستگیِ شخصیّتی توجه نمود. در میان سه مؤلفة شایستگی، مؤلفة شایستگی ارزشی، دارای بیشترین تبیین­کنندگی و سپس شایستگیِ شخصیّتی و در نهایت شایستگی حرفه­ای در مرتبة بعدی تبیین کنندگی قرار دارد. ثانیاً از بین سه سبک رهبری، فقط سبکِ رهبری تحولی(یا تحول آفرین) قابلیّت تبیین شایستگی را دارا می­باشد و دو مؤلفة دیگر سبک رهبری(تبادلی و عدم­مداخله) با وجود همبستگی معنی­دار، این قابلیّت را ندارند. به عبارت دیگر از سبک رهبری تحولی برای پیش­بینی و در نهایت تبیین شایستگی مدیران می­توان استفاده نمود.